Gedachten.

Het was een niet al te drukke week op mijn werk, deze week. Deze tweede helft van ons tweede jaar hier in Madagascar ben ik ook regelmatig in ons kantoor te vinden. Een paar maanden geleden, was ik nog teleurgesteld dat we niet weer terug zouden komen in Madagascar volgend jaar, maar inmiddels ben ik steeds meer en meer enthousiast voor Benin. De voorbereidingen gaan langzaam beginnen en het is gaaf om weer meer te gaan leren over een andere cultuur. De mensen en cultuur hier in Madagascar zal ik zeker gaan missen, maar er gaan weer mooie dingen voor in de plaats komen. Sinds een aantal weken heb ik twee keer per week Franse les. Het lijkt mij zo mooi om zelf een gesprek te kunnen hebben met een patient. Hier in Madagascar hebben we geweldige vertalers die met wie we samenwerken, maar dat blijft toch altijd anders dan zelf een gesprek voeren met iemand. Ook in Benin hebben ze verschillende dialecten, maar ik heb goede hoop dat ik mijn Frans zal kunnen gaan gebruiken. In drie en een halve maand zijn we vertrokken uit Madagascar en zitten we op zee. De vaartocht naar Zuid Afrika is iets waar ik echt naar uitkijk. Heerlijk vond ik dat vorig jaar om midden op zee heen en weer gaan. Golven, regenbogen, regen en wind. Ik hou ervan. Maar nu eerst nog die laatste paar maanden. Er is nog veel werk dat er moet gebeuren. Een van de baby’s die ik tijd een van onze selectiedagen in het land heb gezien is onderdeel van het voedingsprogramma, voor kinderen die ernstig ondervoed zijn.

Lucael is zijn naam. Lucael wordt vrijdag 1 jaar. Hij weegt nu iets meer dan vier kilo. Nog een hele weg te gaan, maar hij weegt iedere week een beetje meer. Als hij zwaar genoeg is gaat hij een operatie krijgen voor zijn gespleten lip. Baby Lucael is hier met zijn overgrootmoeder, ze is 64 jaar. Lucaels moeder is nog maar 14 jaar en oma is 40. Het is geweldig om te zien dat dit kleintje groeit en meer en meer gaat spelen. Er is nog een hele weg te gaan, maar gelukkig hebben we nog een paar maanden voor we vertrekken.