Alle berichten van ria

Geen OV chipkaart

Drie weken geleden vertrokken uit Nederland en nu zit de eerste screening er op van deze field service.

Het was de bedoeling dat we alweer aan boord zouden zijn van het schip. Het schip had helaas iets meer onderhoud nodig en komt nu eind Augustus aan in Tamatave.

 

De afgelopen anderhalve  week heb ik veel met het openbaar vervoer gereisd.

Het openbaar vervoer is een hele uitdaging voor iemand van 188 cm.

Ik hou van leven in de cultuur en gebruik maken van de locale middelen.

Het is alleen jammer dat het locale bussysteem niet is ingespeeld op lange mensen. Als ik met de bus ga zit ik klem en met mijn benen half in het gangpad.

Dan heb ik over als ik erin zit. Nu moet je eerst er nog in zien te komen.

Vaak is het erg druk in de busjes waar minimaal 27 mensen in worden gepropt.

Als je de bus ziet aankomen moet je beginnen met rennen.

Volgende stap is je vastgrijpen aan de bus en op het opstap plankje gaan staan.

Next step, je loop,  struikelt, zo snel mogelijk naar binnen,  want de bus gaat alweer verder.

Ritje van de ene naar de andere kant van de stad kan je doen in twee tot drie verschillende bussen. Je betaald per bus waar je instapt nog geen 15 euro cent.  Voor minder 50 cent reis ik van de ene kant van de stad naar de andere.

Tijdsduur, ongeveer 3 uur (klemzitten).

 

Madagascar is nog niet helemaal klaar voor lange faza’s.

Maar ik ben hier op mijn plek.

Honderd indrukken, nee meer……….

Waar moet beginnen?

De afgelopen week heb ik zoveel dingen gezien en gehoord.

Laat ik beginnen met dat het geweldig is om weer terug te zijn in Madagascar.

Als geboren Nederlander zal ik even een updaten geven over het weer. Het is winter in Madagascar en het is koud. Geen idee in graden hoe koud, maar s’nachts koelt het behoorlijk af. Overdag kan de temperatuur wel weer flink oplopen en schijnt de zo’n fel. Zo fel zelfs dat ik op mijn eerste werkdag verbrande.

 

Het straatbeeld van Madagascar is erg gevarieerd en nooit saai. Mensen op straat, marktjes, mini kraampjes waar je vers gekookt eten kan kopen, kinderen en ouderen, rijken en armen, mensen met verschillende huidskleuren. Je komt het beeld in bijna iedere straat tegen.

Mijn eerste ritjes in de locale bus heb ik ook alweer gehad. Nog steeds pas ik niet tussen de stoelen en de prijs is niet veranderd. (0,30 cent) voor een busrit van anderhalf uur.

 

Het logeren vorig week bij de familie van een van goede vrienden was super. Het gaaf om in de cultuur te leven. Ok,  de yoghurt van kattenmelk was iets minder. Hoe mensen je welkom heten in een familie is hartverwarmend. Een klein dingetje  was wel jammer, de deurposten zijn niet erg hoog, dus diverse keren heb ik de deurposten gevoeld met mijn geschedel. Mijn vrienden namen mij mee naar een enorm gospel concert. Ongeveer 5000 mensen waren daar en ik, ik was de enige blanke. Weer een nieuwe ervaring rijker.

 

De week was crazy!

Ik heb nog nooit zoveel verhalen aangehoord in 1 week.

Verhalen van mensen zonder hoop, van mensen die hopen dat ze eindelijk kunnen worden geholpen aan hun aandoening.

Verhalen die je hart breken, verhalen die je boos maken, verhalen die ik niet snel zal vergeten.

 

Mijn hoogtepunt van de afgelopen week, is een ander hoogtepunt dan ik van te voren in gedachten had. Van te voren dacht ik dat vertellen aan de mensen dat ze een afspraak krijgen om naar het schip te komen om een arts te zien. Maar nu, na deze eerste week heb ik een ander hoogtepunt. Mensen eerlijk vertellen wat wij denken dat hun aandoening is.

Een korte uitleg.

In het lokale ziekenhuis waar sommige mensen lang voor geld sparen voordat ze ernaar toe kunnen, gebeuren dingen die ik in Nederland niet gewend ben.

Niet alle artsen brengen eerlijk nieuws aan hun patiënten. Mensen word verteld dat ze dood zullen gaan aan aandoeningen, waar je niet snel aan zult overlijden, zoals bijvoorbeeld een hernia (niet in de rug).

Moeders zijn erg bang dat hun kindjes zullen overlijden. Zo niet eerlijk om mensen zo bang te maken.

 

Mensen zijn dan ook erg dankbaar als we eerlijk vertellen wat wij denken dat hun aandoening is.

Ik heb mensen gezien met aandoeningen die ik nog nooit heb gezien. Er valt zoveel te leren. Ik heb met veel plezier gewerkt. Weet zeker dat dit een goede nieuwe uitdaging is. En ik ben opnieuw geraakt door de verhalen van de (jonge) vrouwen die komen vvf problemen (incontinent zijn van urine en soms ook ontlasting na een vaak dagenlange traumatische bevalling.)

Deze mooie vrouwen hebben bijzondere plaats in mijn hart.

 

Morgen is het zaterdag. Even niet om vijf uur opstaan, maar vroeg wakker zal ik toch wel zijn.

We zullen zien wat het weekend brengt.

Salama

Deze keer schrijf ik mijn nieuwsbrief op een paar kilometer hoogte. Een week geleden dacht ik al dat ik mijn stukje klaar hadden voor de nieuwsbrief, maar mijn reis naar Madagascar terug mag toch niet ontbreken.

Twee dagen geleden ben ik vertrokken uit Nederland. Na een intensieve paar weken met gezelligheid van familie en vrienden, werken op mijn oude afdeling, presentaties en administratie ben ik nu bijna weer in Madagascar.

Op Schiphol voelde ik me gelijk helemaal thuis, ik zag mensen van over de hele wereld rondlopen hoorde Engels en vreemde talen, dat roept iets vertrouwds op. Een gevoel wat niet te beschrijven is.

In het vliegtuig zit ik naast iemand die uit Angola komt, hij dacht een paar minuten geleden dat hij dood zou gaan, vanwege de heftige turbulentie  van het vliegtuig, maar gelukkig kon degene die voor mij zit hem gerust stellen in het Portugees. Ja , de man voor mij, geboren in Madagascar, leeft nu in Angola en dat kwam dus goed van pas.

Gelijk wil ik testen of ik nog een paar woorden Malagasy weet. Salama tompko groet ik de man. Die met een brede glimlach mij terug groet.

Hij wil weten of ik nog andere talen spreek. We spreken ook allebei een beetje Duits. Ik ben niet de enige die mijn talen wil oefenen, ook hij wil leren van dit gesprek.

Als ik uit mijn raampje kijk zie ik de zee.

Niet per schip ga ik terug naar het mooie Madagascar, maar per vliegtuig. Ik vlieg niet naar huis, niet naar een thuis. Ik vlieg naar mijn roeping. Een plek die mij enorme uitdagingen gaat geven en mij keer op keer doet beseffen hoe gezegend ik ben.

Liefs van boven de wolken,

Ria

Op verlof in Nederland

Een aantal maanden geleden kon u mijn laatste berichtje lezen op de website. We waren midden in de field service en druk aan het werk. Inmiddels is het juli. Het schip ligt niet meer in Madagascar, maar tijdelijk op de scheepswerf in Durban, Zuid Afrika. Het ziekenhuis aan boord is dicht sinds eind mei en veel mensen die aan boord wonen zijn op verlof. Ook ik ben op verlof. Op verlof naar Nederland. Na twee dagen reizen per FB_IMG_1423042925862bus en vliegtuig ben ik veilig aangekomen 19 juni in Nederland.

Het is mooi en fijn  tijd in Nederland door te brengen met familie en vrienden. Een paar dagen werken op mijn oude afdeling in het Refaja en presentatieavonden, maakt dat het een gezellige, maar ook drukke weken zijn in Nederland. De tijd vliegt dan ook voorbij hier. Over een week ben ik namelijk alweer in Madagascar.

In Madagascar ga ik helpen met de screening van de patienten. Een nieuwe baan voor mij. Met de screening zien we mogelijke patienten die op vastgestelde data naar een centrale plaats komen, vaak een locaal ziekenhuis. Hier word dan bekeken of we mensen mogelijk kunnen opereren aan hun aandoening. Heel iets anders dan werken in het ziekenhuis. Het is een grote uitdaging en kans om op een andere manier verder te groeien en ontwikkelen als verpleegkundige.

Zoals u ziet ben ik ook nog even aan het werk geweest met mijn website. Aankomende maanden hoop ik vanaf het schip makkelijk toegang te hebben tot mijn website en vaker updates te plaatsen. Mocht u vragen hebben of meer willen weten over mijn leven en werken aan boord, dan kunt u een reactie plaatsen en ik dan zal ik er proberen een blog over te schrijven in de aankomende maanden.

Geweldige momenten

Ja, ja het is alweer bijna twee maanden geleden, dat ik iets heb geschreven. Veel te lang geleden. De weken vliegen ondertussen voorbij hier. Nog maar twee maanden en dan is het hele ziekenhuis ingepakt en klaar voor de tocht naar Durban.

De afgelopen twee dagen heb ik geholpen bij de screening op het dock. Het was screening voor de vrouwen met VVF problemen. Vrouwen tussen de ongeveer 16 en 46 jaar werden onderzocht en kregen te horen of we hun kunnen opereren. Deze vrouwen hebben veelal meerder zwangerschappen gehad, soms al op jonge leeftijd. Tijdens de bevalling is er schade gekomen aan de urinebuis en/of de darmen, waardoor vrouwen incontinent zijn van urine en soms ook ontlasting. De schaamte is enorm en ze hebben allemaal hoge verwachtingen van Mercy Ships. De verhalen breken je hart soms, maar het is ook geweldig om deze prachtige sterke vrouwen te ontmoeten. Ze zijn klein van lengte, maar hebben een groot hart. Deze twee dagen hebben screening hebben mijn droom opnieuw tot leven laten komen. Het is geweldig om samen te werken met een VVF chirurg uit Burkina Faso en samen de kleine vrouwen uit Madagascar gerust te stellen.

Na pasen zal ik meer schrijven. De komende dagen zal ik voor een aantal dagen reizen in Madagascar van de oost naar de west kust. Uren en uren zal ik in een auto doorbrengen en het prachtige landschap zien veranderen. Ik zal het bekijken met andere ogen, dan voordat ik de VVF vrouwen zag. Mijn hart klopt sneller, er is vuur van binnen. Dank U Jezus voor Pasen, dank voor twee prachtige dagen op het dock.

Together we can waiting Dress ceremony Smile Beautiful ladies Dress ceremony Dress ceremony Dress ceremony Dress ceremony Dress ceremony Dress ceremony

Mensen hun leven teruggeven.

Patient met enorme tumor Oh happy day

Na veel te lang niet te hebben geschreven, dan eindelijk een update op mijn website. Inmiddels woon ik 3 ½ maand aan boord van de Africa Mercy en ben ik al meer dan vijf maanden weg uit Nederland.
Het schip is een geweldige plaats om te wonen en werken. Ik heb het hier naar mijn zin en blijf elke dag weer verbaast over de geweldige operaties die hier plaatsvinden.
In de afgelopen weken zijn er diverse operaties geweest, waarbij jonge mensen tussen de 18 en 25 jaar in een aantal operaties een nieuwe neus krijgen. Deze jongen hebben hun neus verloren door een ziekte die noma heet of door een ongeluk.
Noma is een ziekte in het westen nauwelijks meer voorkomt. Het is een echte armoedeziekte die zich openbaart in gebieden waar een groot vitamine gebrek is in de voeding en slechte hygiënische omstandigheden en drinkwater.
Deze ziekte werd in Nederland voor het laatst onder grote groepen mensen gezien tijdens de Tweede Wereldoorlog in de Hongerwinter en concentratiekampen.
De jongeren genieten op de afdeling van alle aandacht die ze krijgen, maar hebben ook hun moeilijke momenten.
Weken voeding krijgen via een sonde, niet kunnen praten om je mond vol hechtingen zit en het missen van familieleden. Deze jongeren zijn toppers en hebben ondanks het lange traject waarin ze zitten bijna alle dagen een glimlach op hun gezicht.

Vorige week is er op de afdeling een patiënt geopereerd met een gigantische tumor.
De man leefde al 19 jaar met deze tumor aan de onderkant van zijn linkerkaak. Geen van de lokale ziekenhuizen kon hem helpen.
Ten einde raad is hij naar het schip gekomen, lopend voor vier dagen samen met zijn kleinzoon. Het was een zware en vermoeiende reis. Door de tumor was het moeilijk om adem te halen.
Het is geweldig dat we hem konden helpen en hem zijn leven konden teruggeven.
De tumor werd in een meer dan 12 uur durende operatie verwijderd. De tumor woog 7,46 kg. 17 zakken bloed kreeg hij, die gedoneerd zijn door 17 crewmembers.
Het was de meest indrukwekkende dag tot nu toe. Je voelde over het hele schip dat er iets bijzonders aan de gang was in de operatie kamer. Er werd gebeden door veel mensen. De IC en beademing werd klaargemaakt. Vol verwachting stonden we in de IC te wachten voor zijn terugkomst. Uiteindelijk om bijna middernacht kwam hij terug. Een kippenvel moment dat in mijn top vijf staat van meest indrukkende verpleegkundige ervaringen.
Die dag waren we als bemanning van het schip 1 team. Allemaal hebben we ons steentje bijgedragen.
Er zijn veel banen op het schip die niet medisch zijn, maar ook zeker zeer belangrijk.
Zo zorgen de technische mannen en vrouwen voor het werken van alle elektriciteit aan boord en voor water. De mensen in de keuken zorgen voor goede maaltijden. Mensen die bloed doneerde voor de patient waren fotografen, accountant, schrijvers, verpleegkundigen, beveiligingsmedewerkers, sales manager.

In dit kleine dorpje werken en wonen geweldige mensen.
Sommige wonen hier al meer dan 25 jaar, ander komen hier voor een week aan boord werken.
Van over de hele wereld komen we hier samen om mensen te helpen en hun leven terug te geven.
De patiënt met de enorme tumor vertelde voor zijn operatie dat hij niet bang was voor zijn operatie. Hij vertelde ons dat hij zich al dood voelde. Deze man heeft zijn leven terug gekregen.
Wat een feest zal dat zijn als hij straks zal terugkeren naar zijn dorp.

Vanavond zit ik zo op het bankje in mijn cabin te schrijven. De afgelopen twee dagen heeft het veel geregend en is het erg benauwd. Maar hoe gek het ook klinkt deze Hollandse meid is er steeds meer gewend aan.
De afgelopen week had ik zo graag mijn familie en vrienden en ieder die dit leest mee willen laten kijken in mijn leven aan boord van de Africa Mercy.
Graag had ik samen met u/jullie willen koffiedrinken en vieren dat de grote operatie is gelukt.
Ik weet dat het niet mogelijk is en daarom probeer ik via mijn website en facebook regelmatig met jullie dingen te delen.
Vanaf nu is mijn voornemen om meer te schrijven op mijn website.
Als u/jij iets hebt wat u/je zo willen weten over mijn leven en werken hier aan boord van het schip en in Madagascar, reageer dan gerust in het gastenboek met u vragen.
Ik zal proberen hier dan meer over te vertellen in 1 van mijn volgende updates.

Via deze website wil ik iedereen die mijn kerstkaartjes heeft gestuurd en pakketjes heel erg bedanken. Het is erg leuk om post te krijgen. Dank u wel voor de moeite. Afgelopen week heb ik alle kerstkaartjes ingepakt in mijn plakboek. Zo lief al bemoedigen woorden en verhalen uit Nederland.

Een pakket uit Nederland Kerstpost Samen met 1 vd patienten Een nieuwe neus

Love to be a nurse!

Mijn eerste vier nachtdiensten zitten er bijna op.

Yes, nu voel ik me weer echt een verpleegkundige. Dagdiensten, avonddiensten, nachtdiensten, mijn regelmatige ritme van de afgelopen maanden is weer lekker verstoord. En dat is goed!

Dit is mijn werk, dit is waar ik van houd!

Werken als verpleegkundige op de Africa Mercy is totaal iets anders dan werken als verpleegkundige in een Hollands ziekenhuis.
Het is niet ingewikkelder, het is nog mooier, het gaat dieper.
Ik zal jullie niet vermoeien met allerlei medische dingen en dat hoeft ook niet.
De afgelopen weken heb ik op twee afdelingen gewerkt: Orthopedie en maxilla-facial.​
De maxilla-facial is ‘mijn’ afdeling. Op deze afdeling worden mensen opgenomen met tumoren in en rondom de mond, op het hoofd en in de hals.
Maar ook schattige baby’s met gespleten lipjes en/of het gehemelte.
De leeftijd van de patiënten is tussen de 3 maanden en 70 jaar tot nu toe.
Het zorgt voor een leuke sfeer dat deze allemaal door elkaar op 1 afdeling liggen.
Iets wat in Nederland niet zou gebeuren.
De afdeling telt vijftien bedden, drie IC bedden en twee isolatiekamers.
Naast de bedden waarin de patiënten slapen, ligt er een matras onder elk bed. Op het matras slaapt het familielid of dorpsgenoot die is meegekomen met de patiënt.
We hebben dus een gezellige drukke boel op de afdeling.
Bedgordijnen ontbreken en we hebben 1 badkamer, maar zie het als een grote familie: iedereen helpt en bemoeit zich met elkaar.
Wat betreft de ontbrekende bedgordijnen en infuuspalen betreft zijn we erg gezegend met magnetische plafonds.
De ideale oplossing bij ruimtegebrek!
Een magneetje met haakje aan het plafond, infuuszak eraan of een douchegordijn en het werkt!

Ik heb veel bewondering voor mijn patiënten.
De afstand die ze hebben moeten reizen om hier te komen, hun thuissituatie en hun levensverhalen. Ze maken stuk voor stuk indruk op mij.
Één verhaal wil ik delen:
Ik mocht een vrouw opnemen op mijn afdeling. Ze is iets jonger dan mijn oma en kwam alleen.
Deze vrouw had een tumor in haar mond. Aan de buitenkant kon je duidelijk zien waar het zat.
In een gesprekje, samen met een vertaler, vroeg ik haar of ze ook familie heeft.
Ja, zei ze, twee kinderen, maar die willen me allebei niet meer zien.
Het eerste wat er in mijn gedachten op kwam was: zielig. Maar haar verhaal gaat verder.
De tumor die nu in haar mond zit, was een stuk groter. Vijf jaar geleden stak deze tumor nog een heel eind uit haar mond.
Uit wanhoop, dat haar kinderen haar niet meer wilden zien, heeft ze met een scheermesje de tumor weggesneden.
Wat?! Ja, jullie lezen dit goed.
Kippenvel kreeg ik op mijn armen. Deze vrouw moet zo onzettend sterk zijn.
De pijn die ze moet hebben gehad. Het geluk dat ze niet is doodgebloed.
Maar ook de enorme teleurstelling, omdat haar kinderen haar nog steeds niet wilden zien.
Deze vrouw zal ik niet snel vergeten.

Ze heeft haar operatie ondergaan en is al weer naar huis.
Ze had voor de operatie al een prachtige glimlach, maar na de operatie was deze glimlach nog mooier.
Deze dappere oma, ziet haar kinderen en kleinkinderen misschien nooit meer.
Maar was o zo dankbaar dat wij haar hebben kunnen helpen om weer met een ‘normaal’ gezicht door het leven te gaan.

Wat heb ik toch een geweldig werk.
Wat is het toch een bijzondere plaats om te werken.
Heel anders dan ik gewend was, maar het is goed. Heel erg goed!

Wonen in een haven

Wow, eindelijk mijn eerste blog vanuit Madagaskar!

Wat ben ik blij dat jullie dit eindelijk allemaal kunnen lezen. De afgelopen drie weken geprobeerd om mijn verhaal te posten op mijn website, maar iedere keer zonder succes.
Mijn blog vertelt mijn verhaal van de afgelopen vier weken.
Momenten van verwondering, van blijdschap, van tegenslag, van ontmoeting. In de afgelopen vier weken heb ik zoveel gezien en meegemaakt, dat het voelt alsof het de belevenissen zijn van minstens een half jaar.
Maanden van voorbereiding gingen hieraan vooraf, het was een drukke periode. Maar hierop kun je je bijna niet voorbereiden. Je moet ergens in een vliegtuig stappen, gaan en het ervaren.

Antanarivo, de hoofdstad van Madagaskar. Na bijna drie dagen reizen zijn we veilig aangekomen.
Op het vliegveld verloopt alles spoedig. Nadat we door de douane zijn, komen we in een kleine vertrek-/aankomsthal. Enkele taxichauffeurs willen ons maar al te graag helpen, maar vervoer is al geregeld. Ik ben weer in Afrika en dat betekent voornamelijk 1 ding. Vanaf nu is mijn blanke huid en lange westerse uiterlijk, de reden om altijd om (meer) geld te vragen. Daarnaast niet geheel onbelangrijk, huwelijksaanzoeken kunnen plaatsvinden enkele minuten na de eerste ontmoeting.

Maar laat ik verder schrijven over de twee laatste weken van het onboarding program, de field practice.
In deze bijna twee weken is het de bedoeling om wat we geleerd hebben in de klas in de praktijk te brengen. Hierbij gaat het met name om het leven en werken in een andere cultuur.
Helaas voor mij heb ik niet heel veel in praktijk kunnen brengen. Na drie dagen heb ik op zondagavond mijn voet verdraaid, gekneusd en mijn enkelbanden ingescheurd. En dat alles door het niet zien van een gat in de weg.
Hierdoor kreeg ik wel de kan kans om een ziekenhuis van de binnenkant te zien, mijn eerste röntgenfoto’s uit Madagaskar te hebben en een ‘prachtige’ spalk.
Een week lang heb ik op bed gelegen, omdat er geen krukken waren en deze van het schip moesten komen. Het schip is 12 uur rijden van de hoofdstad.
Het was niet wat ik van deze tijd had verwacht, maar ook op bed heb ik een goede tijd gehad.
Mijn dagen bestonden uit de liedjes uitschrijven voor de worship ’s avonds, kletsen, lezen en Malagasy radio luisteren.
Uiteindelijk ben ik ook nog ziek geworden en heb een paar dagen overgegeven.
Op dinsdag, hebben ze me met een klein vliegtuigje van de MAF naar Toamasina gevlogen.
Het leek de groepsleiders een stuk beter dan 12 uur in een busje zitten. Het was een prachtige vlucht van een uur in een piepklein vliegtuigje. Geweldig, ik houd van vliegen!

De aankomst bij het schip was raar. Daar was dan eindelijk het schip, mijn nieuwe dorpje.
Het voelde onwerkelijk, om er dan nu eindelijk te zijn.
Inmiddels is het drie weken geleden en het voelt soms nog steeds onwerkelijk.
Ik ben in Madagaskar en hier woon en werk ik. Nooit, had ik dat bedacht. Maar het voelt goed, super goed!
Na verschillende dagen van oriëntatie, werken in de magazijncontainers van het ziekenhuis en het schoonmaken van een van de ziekenhuistenten, ben ik vorige week weer begonnen als verpleegkundige.

Het is geweldig om te werken hier in het ziekenhuis. Mijn eerste patientjes waren kinderen met orthopedische afwijkingen. Allemaal schatjes. De medicijnen die ik het meeste uitdeelde waren stickers, ballonnen en zeepbellen.
Nog niet eerder heb ik driejarigen geholpen bij het lopen met een looprekje of krukken.
De komende tijd ga ik veel leren en nieuwe dingen zien. En ik kijk ernaar uit.
Het leven aan boord van het schip went snel. Ik heb een bovenbed gekregen en dat betekent wat klimwerk om erin te komen. Op mijn eerste werkdag kwam de container vanuit Nederland. Dat betekende dat ik het rondom mijn bed een beetje eigen kon maken en mijn Hollandse overtrek op mijn bed kon leggen. De kinderen van de zondagsschool hadden voor mijn vertrek een mooie kussensloop gemaakt en tussen hun namen val ik nu elke nacht in slaap.
Dat is mijn kleine thuis, de kamer is ons huis en het schip is mijn nieuwe dorp.

Madagaskar is het nieuwe land waarin ik woon.
Een land met veel vriendelijke mensen, een ingewikkelde straat en een munteenheid, waardoor je snel miljonair bent. Op straat is er van alles te zien. Kapotte auto’s die worden gerepareerd op dezelfde plaats waar ze stopten te werken, eindeloos veel kleine marktkraampjes, oude auto’s, Zeboe’s (soort koe). De stranden zijn prachtig, de zee is helder blauw en kokosnoten overal. Het klinkt bijna als een tropische vakantie. Voor sommige mensen, die hier in de Tamatave rondlopen is dat ook zo. Een deel van het toerisme, is sekstoerisme. En dat is een groot probleem hier. Kinderen raken op jonge leeftijd hierbij betrokken, omdat ze uit arme families komen en soms ook op straat leven. De mogelijkheid om geld te verdienen, gaat boven de risico’s en eigenwaarde, en vaak is het ook gedwongen.
Deze problematiek is mede de reden dat iedereen aan boord om 9 uur weer terug moet zijn op het schip. We kunnen als Mercy Ships niet aan alles wat doen, maar we bidden zeker voor deze kinderen en hun families en hopen dat er mogelijkheden zullen ontstaan, waardoor ze een leven kunnen opbouwen zonder werk in de prostitutie.

Madagaskar mijn nieuwe thuis. Een land waar mensen er Afrikaans, Aziatisch en Zuid-Amerikaans uitzien. Een land waar je kan zien hoe arm iemand is door te kijken naar de voeten. Een land waar we de komende maanden levens gaan veranderen, door die ene operatie.

Mijn nieuwe woonplaats, een haven,
nooit had ik gedacht, aan Madagaskar,
leven met vierhonderdvijftig mensen, op een schip.
Het is ongelooflijk, maar dit is mijn nieuwe leven.

Dankbaar ben ik dat ik hier kan dienen.
Gods plannen zijn zo groot.
Gezegend ben ik dat ik hier mag wonen en werken.

Wilt u in de aankomende maand de mensen in Madagaskar niet vergeten.
Wilt u voor hen bidden, aan hen denken en over hen vertellen.
U kunt ook een onderdeel zijn van het werk van Mercy Ships.
Vertel en deel met andere de verhalen van hoop en toekomst.
Het is gratis en het effect kan zo groot zijn.

Als u vragen heeft of meer wilt weten. U kunt mij altijd e-mailen.
ria.bos@mercyships.org

 

Vervoersmiddel Tana-Tamatave Schip en ik Samen met MAF piloot Becky Madagaskar (vanuit S-A) Lemur zoo Lemur zoo (2) Het schip Hagedis Lemur zoo Groen Lemur zoo 20141119_122139 20141115_164921 20141115_164309(0) 20141108_170727 20141106_174823

 

 

Morgen

Nog negen uur te gaan. En dan vertrek ik uit Lindale Texas. In reis van bijna drie dagen zullen we via Senegal en Zuid Afrika naar Madagaskar vliegen. Wat een heerlijk vliegavontuur. De tassen zijn ingepakt en we zijn er klaar voor. De staff van Mercy Ships hier heeft ons klaargestoomd de afgelopen zes weken. Lange dagen, waren het boordevol informatie en goede vragen. Ik kwam hier met 1 tas en ik vertrek met twee. Ik denk dat dit wel aangeeft hoeveel ik heb geleerd de aflopen weken en dus meeneem met me naar het schip.

Om eerlijk te zijn is er ook een minder leuke kant, en dat is het afscheid nemen. Iets wat ik niet leuk vind, maar waarschijnlijk nog vaak zal doen in mijn leven. Ik heb hier geweldige mensen ontmoet. Mensen die mij inspireren. Het is jammer dat ik hun morgen hier moet achter laten in Texas. Na zes weken begint het ook echt als thuis te voelen. Ik had een prachtige kamer hier en er is prachtige natuur rondom de basis. Ik heb er erg van genoten. Maar nu is het tijd om te gaan.

De komende twee weken zullen we dichtbij Antanarivo, de hoofdstad van Madagaskar gaan werken. Hoe onze werkzaamheden en verblijfsplaats eruit zullen zien, weten we nog niet, maar ik kijk ernaar uit om de mensen te ontmoeten. Ik wil hun taal leren, weten hoe hun cultuur is en hoe hun dagelijks leven eruit ziet. Ja, ik weet het, ik ben nieuwsgierig. Nieuwsgierig naar hoe een nieuw seizoen van mijn leven eruit gaat zien.