Haar naam is Paulinah

Ze is vijf maanden oud. Haar naam is Paulinah en haar moeder draagt elke dag dezelfde blauwe jurk. Paulinah is geboren met een groot gezwel wat vast zat aan haar linker bilhelft.

Begin oktober afgelopen jaar, werd Paulinah geboren. Moeder was in een lokaal klein gezondheidscentrum waar een verloskundige assisteerde bij de bevalling. Tijdens haar zwangerschap had moeder geen echo’s gehad, het was dus een complete verrassing toen haar baby werd geboren met een enorm gezwel. Het was een zware bevaling die wonder boven wonder goed is verlopen voor moeder en dochter. Moeder had gehoord van Mercy Ships en vier dagen na de geboorte kwamen familieleden met foto’s van de kleine baby naar Mercy Ships. Er is een punt waar mensen foto’s kunnen geven met gegevens en dan kunnen we bekijken of we deze mensen kunnen helpen.

Meerdere keren kregen we de foto’s van kleine Paulinah. Haar moeder wachten gespannen thuis af. Na een paar maanden belden we haar op om te vragen hoe het ging met haar baby. Moeder vertelde dat ze een gezonde baby was en groeide, maar dat helaas het gezwel ook groeide. Omdat we wisten dat er een zeer gespecialiseerde kinderchirurg naar het schip zou komen, gaven we moeder een afspraak om te komen met haar baby. Onderzoeken volgende en een nog een paar weken van wachten.                             Deze week was het dan zover. De kinderchirurg is aan boord en heeft de kleine Paulinah onderzocht. De chirurg had goed nieuws voor de moeder van Paulinah, we konden haar gaan helpen en de operatie doen om het gezwel weg te halen.

Gisteren is de kleine Paulinah opgenomen in het ziekenhuis met haar moeder. Vandaag, 2 maart, is Paulinah geopereerd. Moeder is een prachtige sterke vrouw, die vol geloof is en zoveel gebeden heeft voor haar dochter. Vanochtend gaf ze haar dochter mee mijn collega’s die op de operatiekamer werken. Ze wist dat het meerderen uren zou gaan duren en dat het ergens in de middag zou worden voordat ze haar dochter weer zou zien.

Gedurende de ochtend was ze veel te vinden bij de deur naar de operatiekamer. Ze wist dat haar dochter aan de andere kant een levensreddende en veranderende operatie onderging.

In de operatiekamer ondertussen werden alle voorbereidingen getroffen en na een paar uur kon de operatie beginnen. De hele ochtend heb ik heen en weer gelopen tussen het kantoor waar ik veel werk en het kantoortje van de operatiekamer. Hier hangt namelijk een tv scherm, waarop ik de operatie kon zien. Het was een spannend en mooi gevoel om de voorbereidingen en de operatie te zien. Het laatste uur van de operatie ben ik in de operatiekamer geweest. Met eigen ogen heb ik gezien hoeveel vocht er uit het gezwel is gekomen en zag ik deze baby veranderen in een ‘normale’ baby.

Na de operatie was het wachten totdat kleine Paulinah weer wakker werd. Ze nam haar tijd en we hadden een mooi moment om met de artsen en verpleegkundige nog eens te praten over het wonder dat het is, dat deze baby en haar moeder bij in leven zijn. Het was mooi om naast mijn collega uit Stadskanaal te staan en samen deze momenten te mogen beleven. Deddy was degene die de chirurgen assisteerde bij deze bijzondere operatie. Haar hart was net zo vol van deze operatie als die van mij. Toen Paulinah wakker was, droeg Deddy met grote voorzichtigheid deze prachtige baby naar de uitslaapkamer. Ze ging op het bed zitten met de baby en liet de andere verpleegkundigen Paulinah rusten aansluiten aan de monitor. Toen de overdracht was gedaan, konden we het mooiste werk doen: mamma ophalen. Mamma Paulinah was buiten op het dek met de andere patienten. In mijn gebrekkige Malagasy vertelde ik haar ‘vita tsare operation’. (de operatie is klaar en het is goed). Moeder had een grote glimlach en zei ‘misoatra betsaka’ (heel erg bedankt. Samen renden we bijna de trappen af vanaf dek 7 naar dek 3. Snel mutsje op, schoenbeschermers om en jasje aan en moeder was klaar om haar dochter te zien. Wat was dat een bijzonder moment dat ze de uitslaapkamer in kwam en haar dochter op schoot kreeg en te zien kreeg dat het gezwel weg was. Paulinah kon voor het eerst op haar rug liggen, voor het eerst van haar leven! Het was emotioneel en zo bijzonder mooi. Kleine Paulinah en haar moeder zal ik niet snel meer vergeten. Dit heeft diepe indruk op mij gemaakt. De komende dagen zal ik ze regelmatig zien, omdat ze in het ziekenhuis verblijven. Daarna zal ik nog regelmatig aan ze denken.

Wonderen gebeuren.

Speciaal wil ik vandaag jullie allemaal laten weten dat ik met geweldige mensen hier aan boord werk. Mijn lieve collega Mirjam die vanochtend en tussen de middag de moeder opzocht en bemoedigden en die een afspraak gaf voor deze baby voor de beste chirurg voor haar. Mijn collega Deddy, die de chirurgen assisteerden en met zoveel liefde en compassie haar werk doet. En mijn collega Agnes die ik vanochtend een berichtje stuurde of ze wilden bidden samen met haar pastorale team voor deze bijzondere operatie.

Mijn familie en vrienden wil ik bedanken die ik vanochtend heb wakker gemaakt met een berichtje of ze wilden bidden voor deze operatie, voor Paulinah en voor haar moeder.

Ik ben zo ontzettend dankbaar dat ik hier mag werken. Dit is zo bijzonder.

(Foto’s zullen later volgen.)

Gedachten.

Het was een niet al te drukke week op mijn werk, deze week. Deze tweede helft van ons tweede jaar hier in Madagascar ben ik ook regelmatig in ons kantoor te vinden. Een paar maanden geleden, was ik nog teleurgesteld dat we niet weer terug zouden komen in Madagascar volgend jaar, maar inmiddels ben ik steeds meer en meer enthousiast voor Benin. De voorbereidingen gaan langzaam beginnen en het is gaaf om weer meer te gaan leren over een andere cultuur. De mensen en cultuur hier in Madagascar zal ik zeker gaan missen, maar er gaan weer mooie dingen voor in de plaats komen. Sinds een aantal weken heb ik twee keer per week Franse les. Het lijkt mij zo mooi om zelf een gesprek te kunnen hebben met een patient. Hier in Madagascar hebben we geweldige vertalers die met wie we samenwerken, maar dat blijft toch altijd anders dan zelf een gesprek voeren met iemand. Ook in Benin hebben ze verschillende dialecten, maar ik heb goede hoop dat ik mijn Frans zal kunnen gaan gebruiken. In drie en een halve maand zijn we vertrokken uit Madagascar en zitten we op zee. De vaartocht naar Zuid Afrika is iets waar ik echt naar uitkijk. Heerlijk vond ik dat vorig jaar om midden op zee heen en weer gaan. Golven, regenbogen, regen en wind. Ik hou ervan. Maar nu eerst nog die laatste paar maanden. Er is nog veel werk dat er moet gebeuren. Een van de baby’s die ik tijd een van onze selectiedagen in het land heb gezien is onderdeel van het voedingsprogramma, voor kinderen die ernstig ondervoed zijn.

Lucael is zijn naam. Lucael wordt vrijdag 1 jaar. Hij weegt nu iets meer dan vier kilo. Nog een hele weg te gaan, maar hij weegt iedere week een beetje meer. Als hij zwaar genoeg is gaat hij een operatie krijgen voor zijn gespleten lip. Baby Lucael is hier met zijn overgrootmoeder, ze is 64 jaar. Lucaels moeder is nog maar 14 jaar en oma is 40. Het is geweldig om te zien dat dit kleintje groeit en meer en meer gaat spelen. Er is nog een hele weg te gaan, maar gelukkig hebben we nog een paar maanden voor we vertrekken.

Hoe gaat het met Elina?

Elina is nog steeds in het ziekenhuis. Het duurt een lange tijd voor haar wonden helemaal genezen zijn, maar het gaat goed. Ze raakt steeds meer thuis in het ziekenhuis. Elke dag heeft ze een grote lach op haar gezicht. In de avond ga ik regelmatig even naar het ziekenhuis om met haar te spelen. Samen spelen met ‘jenga’ blokjes. Met deze blokjes bouwen we hele parcouren door de ziekenhuis zaal. Een soort domino. Andere kinderen beginnen ook vaak ijverig mee te bouwen en de volwassen kijken vaak wat vreemd naar wat er zich alle op de grond afspeeld.

Ik houd ervan om ‘s avonds even simpel met blokjes te spelen en even niet aan allerlei volwassen vraagstukken en dingen te denken. Gewoon even eenvoudig spelen als een kind met de kinderen hier in het ziekenhuis. Wat mooi, dat het maar 1 minuut lopen is vanaf mijn kamer.

Foto overzicht januari – 31 dagen, 31 foto’s

Dakloos

Straatkrant, het Leger des Heils, het bankje in het park. Vies, zielig, onverzorgd. Waar denk jij aan als het woord dakloos ziet? Is het dakloos zijn een probleem dat verschillend is Nederland dan het is hier in Madagascar?

Op het schip hebben we activiteiten die we naast ons dagelijkse werk kunnen doen om onze medemensen te bemoedigen en te helpen. Deze activiteiten ‘Mercy Ministeries’ vinden bijna elke dag plaats. Vorig jaar toen ik nog in het ziekenhuis werkte als verpleegkundige, draaide ik onregelmatige diensten. Hierdoor had ik regelmatig vrije tijd door de weeks overdag. Ik heb bijna alle projecten bezocht, waarvan een aantal regelmatig. De projecten varieren van bezoeken van een bejaardenhuis tot weeshuis en van een dovenschool tot de kinderafdeling van het lokale ziekenhuis.

Een van de projecten is het ondersteunen van locale zendelingen bij het eten delen aan de daklozen. In Tamatave, de plaats waar het schip ligt, zijn honderden mensen dakloos. Recentelijk is er een grote brand geweest, in een van de zeer arme wijken van Tamatave. Daarbij zijn tientallen mensen dakloos geworden. Vlakbij het schip zijn twee grote wijken, waarvan geschat word dat er ongeveer 200 mensen van op straat leven. Een zendingsechtpaar uit Zuid-Korea heeft een project opgezet, waarbij zij elke week met vrijwilligers eten uitdelen. Elke zaterdag rondom 12 uur komen rond de 120 mensen naar het lokale voetbal stadion (niet te vergelijken met een Nederlands stadion). Er is warm eten voor iedereen. Een lunch van rijst, groeten en stukjes vlees is een hoogtepunt voor deze mensen.  Wat we doen vanuit Mercy Ships is voornamelijk het geven van aandacht en deze mensenwaardig benaderen. Deze mensen leven 24 uur per dag op de straat. Slapen, bedelen, je behoefte doen en weer slapen. Alles gebeurt op de straat en eigenwaarde hebben deze mensen vaak verloren. Veel mensen ken ik inmiddels van gezicht er zijn vaste plaatsen waar ik regelmatig een keer kom waar ik ze zie. Plaatsen zoals de supermarkt, markt, restaurantjes en bepaalde hoeken van de straat. De kinderen en volwassenen bedelen en achtervolgen je soms om te vragen voor eten of geld. Een triest bestaan als je dat de hele dag moet doen en niet weet of je vandaag genoeg eten of geld bij elkaar krijgt om je kinderen te voeden.

En daarom is het zo mooi dat wij op zaterdag ze even afleiding kunnen geven. De moeders een om arm om hun schouders doen. Met de kinderen spelen en knuffelen. Er zijn soms ook een paar mannen. Met hun is het vooral grappig om mijn Malagasy, de taal hier in Madagascar, te oefenen. Dit begint en eindigt vaak met het worden uitgelachen.

Het is mooi project, maar het is niet altijd makkelijk om alle ellende te zien. Hoe deze mensen leven op de straat is iets wat ik nooit volledig zal kunnen begrijpen. Ik probeer samen met een vertaler te luisteren naar hun verhalen, hun vragen en hun verdriet. Het is iets waar ik voor kies als ik mee ga om ze te ontmoeten op zaterdag. Ik zou ervoor kunnen kiezen om alleen maar te spelen met de kinderen en ze vast te houden, maar ik wil er ook zijn voor de anderen. Luisteren en ze op die manier aandacht geven. Het raakt me hun verhalen, maar ik weet dat ik ze kan doorgeven. In mijn gebeden denk ik aan ze en bid ik dat ze ondanks alle moeilijke omstandigheden zich geliefd mogen voelen, in iedergeval die anderhalf op zaterdag, maar hopelijk om meer momenten gedurende de week.

De wegen in Madagascar

Het was bijzonder om een berichtje te krijgen uit Nederland in het begin van de week.
In het berichtje was een link gestuurd naar een Nederlands tv programma.
Een programma over de gevaarlijkste wegen om de wereld.
Met daarin dus afgelopen weekend Madagascar.
Het programma gaat over de weg die hier vanuit Tamatave verder noordwaards gaat.
Over de weg die je in het programma kan zien heb ik zelf nooit gereisd.
Ik heb er wel verhalen over gehoord.
Uit veel van de plaats en waar ze door heen rijden hebben wij patienten hier op het schip, gehad.
Deze reis hebben ze moeten maken in hun zoektocht naar medische hulp.
Vorig week, in het weekend dat dit programma werd uitgezonden in Nederland, kwam hier in Tamatave een groep vrouwen aan.
Deze vrouwen zijn dagen onderweg geweest en hebben deze weg afgelegd in het regenseizoen. Ze hebben gelopen door rivieren omdat het water te hoog was en daar do or de bruggetjes onder water zijn verdwenen.
Hun auto is meerdere keren van de weg geraakt en overnachtingen waren aan de zijkant van de weg. Niks geen hotel of pension.
Uiteindelijk kwamen ze dus aan. Vermoeid, koud en vies van alle modder en regen.
De vrouwen in deze groep hebben allemaal hetzelfde probleem.
Ze lekken urine, nadat ze zwanger zijn geweest en de bevalling van de baby te lang heeft geduurd.
En met te lang betekend dat in bijna alle gevallen,  meer dan twee dagen.
Als je altijd nat bent en ruikt naar de urine, is dat verschrikkelijk. Maar als je dan door het weer je ook nog eens koud voelt en vies bent, dan doet dat wat met je.
Gelukkig hebben we dan het Hope Center, waar patienten kunnen verblijf en voordat ze naar het schip komen voor een consult met een chirurg.
De mensen die hier werken zijn geweldig en doen uitstekend werk. Samen met de malagasy dagwerkers vangen zij de patienten liefdevol op.
De patienten zijn dapper, mijn collega’s zitten volume compassie en ik……
Ik word nog steeds geraakt bij al het onrecht in de wereld, maar weet dat er heel veel mensen zijn op deze wereld die elkaar helpen, op heel veel verschillende manieren.

Korte update

Weer een goede week achter de rug hier op het schip. Afgelopen week hebben verschillende groepen mensen gezien voor screening op het dock. De temperatuur is nog steeds ruim boven de dertig graden. En met de kleine Elina gaat het goed naar haar tweede operatie. Deze week heeft de chirurg haar onderarm, losgemaakt van haar boven arm.  Dat klinkt erg gek, maar door de brandwonden was haar huid vast komen te zitten, waar door ze haar arm niet meer kon bewegen. Vanavond ben ik weer even bij haar op bezoek geweest. Ze zit in een stoelen naast haar bed. Nou, ja zit…. ze hangt meer. Haar bovenlijf, nek, rechter arm en beide boven benen zitten ingepakt in verband. Maar boven dat verband kun je nog steeds haar mooie glimlach zien. Mamma zit naast haar, op een krukje, wat mensen in Nederland zouden gebruik en als opstapje. Ze omhelst me en wijst naar Elina. Ze is zo dankbaar. Ze vertelt me dat ze zich soms heel moe voelt, maar dat ze heel blij is dat ze in het ziekenhuis is. We weten allebei dat er nog een hele weg te gaan is, maar we zijn weer een stapje dichterbij.

 

Woensdag

Het was een drukke en mooie week.

Deze waren al mijn collega’s op screeningstrip naar Morondava.

Een plaats aan de west kust van Madagascar, die bekend is vanwege de bijzonder baobab bomen die daar groeien.

Ik ben deze week veel bezig geweest met papier werk, zorgen dat dingen logistiek goed komen voor patienten, zodat ze op de juiste datum naar het schip komen voor hun operatie en het zien patienten in de tent op het dock.

Woensdag, was een bijzondere dag.

Op woensdag kreeg Elina haar operatie.

Elina is zes jaar oud en heeft branden sinds mei 2015. In Augustus kwam ze naar Mercy Ships om te vragen voor hulp.

Elina had grote open geinfecteerde wonden. Door de wonden zijn haar boven en onderarm aan elkaar komen te zitten en haar schouder en nek zijn nu op een vervelende manier verkleeft met haar bovenlichaam.

Na veel wondverzorging, drie keer per week op het dock heeft ze nu eindelijk woensdag haar eerste operatie gehad.

Er zal op z’n minst nog 1 operatie volgen en ze zal veel wondverzorging nodig hebben in de komende weken, maar Elina is weer een stap dichtbij naar het normaal kunnen bewegen en het kunnen dragen van jurkjes en t-shirts.

Elina haar moeder is dag en nacht bij haar. Ze troost haar dochter, wiegt haar in slaap en glimlacht samen met haar. Ze is zo blij dat ze eindelijk in het schip is, want dat betekend dat haar dochter weer beter gaat worden is wat ze mij vertelde gisteren.

Sinds juni vorig jaar heeft ze gewacht op deze week. Het was in juni dat ze geen geld meer had om langer behandeling te krijgen in het lokale ziekenhuis en ze moest haar dochter meenemen naar huis met open wonden en zonder medicijnen en verbandmiddelen. Haar moederhart werd voor de tweede keer gebroken.

Gebroken, betekend in stukken en vaak geen idee hoe het weer in elkaar te krijgen. Maar wat een geluk dat we iemand kennen die het gebrokenen weer heel kan maken. Misschien is het een lange operatie, maar hij kan het en zal het vrij maken van wat het gebroken heeft.

En hoe bijzonder is het, dat de plastisch chirurg die Elina heeft geopereerd dat weet.

Niet alleen Elina ondergaat operaties, maar ook mamma Elina.

Ik kijk ernaar uit om te zien wat er gaat gebeuren in de komende weken.

Mercy Ships – Hope and Healing.

Tientallen patienten

Deze week kwamen tientallen mensen naar het schip voor screening. Veel van deze mensen hebben we gezien tijdens een van onze pre screenings in het land.

Tijdens deze pre screening hebben we ze een afspraken kaartje gegeven om naar het schip te komen om de chirurg te zien.

Deze week werden veel mensen gezien door een van de chirurgen.

Door het hele jaar heen hebben we deze zogenaamde screenings op het dock, maar deze week was wel het de drukste tot zover.

Voor drie verschillende specialisme kwamen mensen verspreid over vijf dagen naar het schip.

Nadat iedereen is gezien bij de chirurg en de chirurg denkt dat we de operatie kunnen doen aan boord, moet en alle patienten ingepland worden.

Dit neemt tijd in beslag en veel denkwerk.

Daarna kunnen we de patienten blij maken en hun de dag vertellen dat ze worden opgenomen in het ziekenhuis.

Iedereen reageert anders wanneer je dit nieuws vertelt.

Soms zitten mensen rustig en zeggen dank je wel.

Sommige mensen beginnen te klappen in hun handen. Andere beginnen mijn hand te schudden en laten de eerste vijf minuten niet meer los. Weer een ander roept alleen maar uit hallelujah, hallelujah, dank u God en soms begin iemand te huilen.

Welke reactie ook, mensen zijn allemaal heel erg gelukkig dat we ze kunnen helpen.

En mijn emotie, elke keer opnieuw is dankbaarheid. Ik ben dankbaar, dat ik verpleegkundige heb kunnen worden en dankbaar dat ik nu hier kan werken met het screeningsteam.

Een baan die van mij vraagt een creative, flexible, administrative verpleegkundige te zijn.

Ik ben dankbaar voor een baan met uitdaging.

Een nieuw jaar.

Happy New Year, gelukkig nieuwjaar.
Ik hoop dat het u en jullie allemaal een mooi en gezegend jaar mag worden.
Vorige week was mijn tweede kerst en oud en nieuw in Madagascar.
Madagascar een land ver weg waar ik nauwelijks iets van af wist, voelt nu echt als mijn thuis.
Ik hou van de mensen, de natuur, de cultuur en taal.
Veel heb ik in de afgelopen vijftien maanden geleerd over het land.
Voor screening ben ik naar 10 verschillende plaatsen geweest door het hele land. Van noord naar zuid en van oost naar west heb ik gereisd met mijn collega’s.
Veel van de trips zijn gevlogen door de MAF. Een geweldige organisatie met gave piloten.
Patrick onze vaste piloot op de trips heeft mij veel vertelt over de cultuur, topografie en taal.
Bijna elke twee, drie weken zag ik hem weer.
Vandaag op 2 Januari hebben we elkaar ook weer ontmoet. Deze keer ging ik niet op reis, maar stond ik op het vliegveld van Tamatave te wachten. Te wachten op patiënten.
Vandaag zijn vanuit twee verschillende afgelegen plaatsen patiënten ingevlogen. De patiënten hadden vaak al een paar dagen gelopen voordat ze bij de landsbaan waren.
Na dus een paar dagen lopen, ging ze vandaag voor het eerst van hun leven vliegen.
En ze zagen voor het eerst van hun leven de zee en een schip.
Zoveel indrukken. Ze raakten er niet over uitgepraat.
Twee dagen geleden was het oud en nieuw. Voor veel mensen de tijd voor goede voornemens en het maken van nieuwe plannen. Vooruitkijken naar wat het jaar misschien gaat brengen.
Deze patiënten zijn met een hart vol van hoop het nieuwe jaar in gegaan.
Hoop op een gratis operatie. Een operatie zodat ze eindelijk geen tumor meer hebben in hun gezicht, eindelijk hun nek weer kunnen bewegen, eindelijk niet meer urine lekken. Eindelijk bevrijd worden.
Ik hoop en bid voor een jaar van bevrijding. Bevrijding van nare medische problemen, van psychische problemen, van zorgen, van verdriet, van alles wat u/jou tegenhoud in je leven om gelukkig en positief in het leven te staan.
Grote bevrijdingen, want ook al lijken het soms kleine dingen waar je van bevrijd wilt worden, zodra je ervan bevrijd bent bleek het toch van grote impact.

Blessings and lots of love
From Madagascar,

Ria

MAF vliegtuig Schip vanuit de lucht Onze piloot Het schip vanuit het vliegtuig    Hier gebeurt het allemaalSchaduw